आठवणीतल्या आठवणी

घासरगुंडी

एका संध्याकाळी रोजच्या प्रमाणे मी आणि भाऊ घरापासून जरा लांब रेल्वे स्टेशन च्या परिसरात असलेल्या बागेसारख्या पण बर्‍याच मोठ्या मोकळ्या मैदानात खेळायला गेलो..
भाऊ रोज यायचा मित्रांसोबत पण मी कधी कधी च. आम्ही राहायचो तो पण खूप मोठा वाडा होता.आलमसाहाब नावाचे ते आजोबा , त्यांचं कुटुंब आणि वाड्यातील बाकी सर्व भाडेकरु मिळून एक मोठ्ठं कुटुंब च होतं ते.
आणि वाडाही खूप मोठा.लाकूड कापायचा कारखाना च होता तो .मग बाहेर जाण्यापेक्षा तिथे पडलेल्या मोठाल्या झाडांच्या खोंडावर , लाकडाच्या ढिगार्यावर आम्ही दिवसभर खेळत असू...भाऊ आमच्या त सगळ्या त मोठा मग तो मित्रांसोबत जरा लांब खेळायला जाई....
तर मग त्या दिवशी मीही त्याच्या सोबत गेले .तिथे एक घसरगुंडी, दोन लटकायचे पोल असं काहीतरी होतं. जे मी केंव्हाही जाता येता पहायचे.. आणि त्यावर खेळायला यावं असा विचार करत तिथून आई किंवा अण्णा चा हात धरुन विचार करत करत जायचे.तर मग आज चांस आला होता.जरा  भीत भीतच मी घसरगुंडी च्या मागच्या बाजूच्या पायर्‍यांनी वर चढले एक आठ दहा पायर्‍या असतील.त्याची उंची ती किती असणार पण वर चढल्यावर मात्र मी प्रचंड घाबरले .खूप उंचीवरून खाली पाहत जाम घाबरले. खाली घसरत येण्याची हिंम्मत काही होईना.  आणि पायर्‍या पण उतराव्याशा वाटेनात .भाऊ माझ्या पेक्षा काय दोन अडीच वर्षे मोठा.तसे आम्ही दोघेही लहान च फार फार तर सहा आणि आठ वर्षांच्या आसपास असू .नक्की आठवत नाही. चढून तर बसले.उतरता येईना घसरताही येईना.चांगलीच पंचाईत झाली होती. भाऊ ही काही करु शकत नव्हता. .
मी मात्र त्याच नावाने आईच्या नावाने टाहो फोडला होता. त्यालाही काही सुचत नसावे.एखाद्या मित्राला किंवा मोठ्या माणसाला बोलवावे म्हणून तो इकडे तिकडे पाहू लागला.आणि मग थोड्या वेळाने तो ही दिसेना..मी अजूनच घाबरले .मोठमोठ्याने रडू लागले.आता माझं कसं होणार. ? आई अण्णा ला पण माहित नाही आम्ही इकडे आहोत.आता खाली उतरायचं कसं..? रात्र झाली तर..? तेवढ्यात मला माझ्याजवळ बुरख्यातले दोन हात दिसले.त्या हातात काचेच्या बांगड्या सोबत रंगीबेरंगी खड्यांचे दोन दोन कंगण पण होते.हात मला घेण्यासाठी पुढे आले आणि मी सरळ स्वतः ला झोकून दिलं.त्या बुरख्याला चेहरा नव्हता.  एक मंद वासाचं अत्तर तिच्या जवळ दरवळलं .इदच्या वेळी शिरखूरर्मा, मेंदी आणि अत्तराचा संमिश्र वास यावा तसं.....
बस्स. ....
पुढचं काही म्हणजे का...ही आठवत नाही. ते बुरख्यातले करुणेचे डोळे आणि कंगणवाले दोन हात... आठवतात फक्त. .. आजही.